ಶಿಲುಬೆಯ ಚರಿತ್ರೆ: ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕ್ರೈಸ್ತ ಧರ್ಮದ ಎರಡು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಪಯಣ

ಭಾರತದಲ್ಲಿರುವ ಕ್ರೈಸ್ತ ಧರ್ಮವು ಬ್ರಿಟಿಷರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬಂದ ಧರ್ಮವಲ್ಲ; ಇದು ಸುಮಾರು ಎರಡು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಭಾರತದ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ಬೇರೂರಿರುವ ಧರ್ಮವಾಗಿದೆ. ಒಬ್ಬ ಅಪೊಸ್ತಲನ (ಯೇಸುವಿನ ಶಿಷ್ಯ) ಆಗಮನದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಇಂದಿನ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹೋರಾಟದವರೆಗೆ, ಭಾರತೀಯ ಕ್ರೈಸ್ತ ಧರ್ಮದ ಇತಿಹಾಸವು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಮ್ಮಿಲನ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಸುಧಾರಣೆ ಮತ್ತು ಅಚಲವಾದ ನಂಬಿಕೆಯ ಕಥೆಯಾಗಿದೆ. ಈ ಬ್ಲಾಗ್ ಆ ಸುದೀರ್ಘ ಪಯಣವನ್ನು ಕಾಲಾನುಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಾಚೀನ ಅಡಿಪಾಯ (ಕ್ರಿ.ಶ. 52 – ಕ್ರಿ.ಶ. 1293)

ಈ ಕಥೆಯು ಕ್ರಿ.ಶ. 52 ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಪರಂಪರೆಯ ಪ್ರಕಾರ, ಯೇಸುವಿನ ಶಿಷ್ಯರಾದ ಸಂತ ತೋಮಸ್ (St. Thomas) ಅವರು ಭಾರತದ ಕರಾವಳಿಗೆ ಬಂದಿಳಿದರು. ಅವರು ಏಳು ಸಭೆಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು ಎಂದು ನಂಬಲಾಗಿದೆ, ಇದು ಮುಂದೆ “ತೋಮಾ ಕ್ರೈಸ್ತರು” ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಯಿತು. ಕ್ರಿ.ಶ. 189 ರ ಸುಮಾರಿಗೆ, ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡ್ರಿಯಾದ ಮಿಷನರಿ ಪಾಂಟೇನಸ್ ಎಂಬುವವರು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದರು. ಕ್ರಿ.ಶ. 200 ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಎಡೆಸ್ಸಾದ ಸಿರಿಯಾಕ್ ದಾಖಲೆಗಳು ಭಾರತದಲ್ಲಿ “ಕ್ರೈಸ್ತರ ಚರ್ಚ್” ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿವೆ.

ಸ್ಥಳೀಯವಾಗಿ ಬೆಳೆದಂತೆ, ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬಂದವರಿಂದಲೂ ಈ ಸಮುದಾಯ ದೊಡ್ಡದಾಯಿತು. ಕ್ರಿ.ಶ. 345 ರಲ್ಲಿ ಪರ್ಷಿಯಾದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಹಿಂಸೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ತೋಮಸ್ ಅ ಕಾನಾ ಎಂಬ ನಾಯಕನ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ 400 ಕ್ರೈಸ್ತ ನಿರಾಶ್ರಿತರು ಮಲಬಾರ್ ಕರಾವಳಿಗೆ ಬಂದರು. ಇದು ಭಾರತೀಯ ಚರ್ಚ್‌ಗೆ ಪರ್ಷಿಯನ್ ಮತ್ತು ಸಿರಿಯಾಕ್ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸಿತು. ಕ್ರಿ.ಶ. 883 ರಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನ ರಾಜ ಆಲ್ಫ್ರೆಡ್ ಅವರು ಮೈಲಾಪುರದಲ್ಲಿರುವ ಸಂತ ತೋಮಸರ ಸಮಾಧಿಯನ್ನು ದರ್ಶಿಸಲು ಬಿಷಪ್‌ಗಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದರು. 1293 ರಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾಸಿ ಮಾರ್ಕೊ ಪೋಲೊ ಅವರು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿ, ಸಂತ ತೋಮಸರ ಸಮಾಧಿಯು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಯಾತ್ರಾಸ್ಥಳವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಮತ್ತು ಕ್ವಿಲೋನ್‌ನಲ್ಲಿ ಕ್ರೈಸ್ತರು ಮತ್ತು ಯಹೂದಿಗಳು ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ.

ಯುರೋಪಿಯನ್ನರ ಭೇಟಿ ಮತ್ತು ಮಿಷನರಿಗಳ ಯುಗ (1502 – 1653)

ಪೋರ್ಚುಗೀಸರ ಆಗಮನದೊಂದಿಗೆ ಭಾರತೀಯ ಕ್ರೈಸ್ತ ಧರ್ಮದ ಚಿತ್ರಣವೇ ಬದಲಾಯಿತು. 1502 ರಲ್ಲಿ, ತೋಮಾ ಕ್ರೈಸ್ತ ನಾಯಕರು ಮುಸ್ಲಿಂ ಆಕ್ರಮಣಕಾರರಿಂದ ರಕ್ಷಣೆ ಪಡೆಯಲು ವಾಸ್ಕೋ ಡ ಗಾಮ ಅವರ ಸಹಾಯ ಕೋರಿದರು. ಇದು ಸ್ಥಳೀಯ ಕ್ರೈಸ್ತ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕ್ ಧರ್ಮದ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧಕ್ಕೆ ನಾಂದಿಯಾಯಿತು.

1542 ರಲ್ಲಿ ಫ್ರಾನ್ಸಿಸ್ ಕ್ಸೇವಿಯರ್ ಅವರ ಆಗಮನದೊಂದಿಗೆ ಮಿಷನರಿ ಕೆಲಸಗಳು ವೇಗವಾಗಿ ನಡೆದವು. ಕ್ಸೇವಿಯರ್ ಅವರು ತಮಿಳು ಸಹಾಯಕರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಮೀನುಗಾರ ಸಮುದಾಯದ ಜನರಿಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮತ್ತು ಆಜ್ಞೆಗಳನ್ನು ಕಲಿಸಿದರು. ಕೇವಲ ಒಂದು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 10,000 ಜನರಿಗೆ ದೀಕ್ಷಾಸ್ನಾನ ನೀಡಿದರು.

17ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ರಾಬರ್ಟೊ ಡಿ ನೊಬಿಲಿ ಎಂಬುವವರು ಕ್ರೈಸ್ತ ಧರ್ಮವನ್ನು ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಒಗ್ಗಿಸುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರು. 1606 ರಿಂದ 50 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಮಧುರೈ ಮಿಷನ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದ ಅವರು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡು ವಿದ್ವಾಂಸರಾದರು. ಆದರೆ, ಯುರೋಪಿಯನ್ ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳ ನಡುವೆ ಸಂಘರ್ಷ ಉಂಟಾಗಿ, 1653 ರಲ್ಲಿ “ಕೂನನ್ ಕ್ರಾಸ್” ಎಂಬಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗುಂಪು ರೋಮನ್ ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕ್ ಅಧಿಕಾರದಿಂದ ಸ್ವತಂತ್ರವೆಂದು ಘೋಷಿಸಿಕೊಂಡಿತು.

ವಿದ್ವತ್ತು ಮತ್ತು ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟಂಟ್ ಪಂಥದ ಆಗಮನ (1706 – 1799)

18ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟಂಟ್ ಪಂಥವು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು. 1706 ರಲ್ಲಿ ಜರ್ಮನಿಯ ಬಾರ್ತಲೋಮಿಯಸ್ ಜೀಗನ್‌ಬಾಲ್ಗ್ ಮತ್ತು ಹೆನ್ರಿಚ್ ಪ್ಲುಟ್ಶೌ ಅವರು ತರಂಗಂಬಾಡಿಗೆ ಬಂದು ಮೊದಲ ಮುದ್ರಣ ಯಂತ್ರ ಮತ್ತು ಚಾರಿಟಿ ಶಾಲೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು. 1710 ರಲ್ಲಿ ಬೆಸ್ಕಿ ಎಂಬ ವಿದ್ವಾಂಸರು ತಮಿಳು ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಹೆಸರು ಮಾಡಿದರು. 1733 ರಲ್ಲಿ ತಮಿಳಿನ ಮೊದಲ ಇವಾಂಜೆಲಿಕಲ್ ಪಾಸ್ಟರ್ ಆಗಿ ಆರನ್ ಅವರು ನೇಮಕಗೊಂಡರು.

1773 ರಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಆಡಳಿತ ಪ್ರಾರಂಭವಾದಾಗ ಮಿಷನರಿ ಕೆಲಸಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಸಂಘಟಿತವಾದವು. 1799 ರಲ್ಲಿ ವಿಲಿಯಂ ಕ್ಯಾರಿ, ಜೋಶುವಾ ಮಾರ್ಷ್‌ಮನ್ ಮತ್ತು ಡೇವಿಡ್ ವಾರ್ಡ್ ಅವರು ಸೆರಾಂಪುರ್ ಮಿಷನ್ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು. ಇದು ಭಾಷಾಂತರ, ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸುಧಾರಣೆಯ ಕೇಂದ್ರವಾಯಿತು.

ಸಾಮಾಜಿಕ ಸುಧಾರಣೆ ಮತ್ತು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಕಾಲ (1813 – 1857)

19ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಕ್ರೈಸ್ತ ಧರ್ಮ ವೇಗವಾಗಿ ಹರಡಿತು. 1833 ರ ಕಾಯ್ದೆಯ ನಂತರ ಮಿಷನರಿಗಳು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬರಲು ಪೂರ್ಣ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಪಂಜಾಬ್‌ನಲ್ಲಿ ಅಮೇರಿಕನ್ ಪ್ರೆಸ್ಬಿಟೇರಿಯನ್ನರು ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿದರು. ಮೇಘಾಲಯದ ಖಾಸಿ ಬೆಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ವೆಲ್ಷ್ ಮಿಷನರಿಗಳು ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸದಿಂದಾಗಿ ಇಂದು ಅಲ್ಲಿನ ಶೇ. 95 ಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಜನರು ಕ್ರೈಸ್ತರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

1855 ರಲ್ಲಿ ತಿರುವಾಂಕೂರಿನಲ್ಲಿ ಗುಲಾಮಗಿರಿ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ರದ್ದುಪಡಿಸಿದ್ದು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮೈಲಿಗಲ್ಲು. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯರು ಮತ್ತು ಕೆಳಜಾತಿಯ ಜನರಿಗೆ ಕ್ರೈಸ್ತ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಘನತೆ ಸಿಕ್ಕಿತು. 1857 ರ ದಂಗೆಯ ನಂತರ ಭಾರತವು ನೇರವಾಗಿ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ರಾಣಿಯ ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ಒಳಪಟ್ಟಿತು.

ಸ್ಥಳೀಯ ನಾಯಕತ್ವ ಮತ್ತು ಜಾಗತಿಕ ಪ್ರಭಾವ (1866 – 1927)

19ನೇ ಶತಮಾನದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಕ್ರೈಸ್ತರು ನಾಯಕತ್ವ ವಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು. 1866 ರಲ್ಲಿ ಮೌಲ್ವಿ ಇಮಾದ್ ಉದ್ದೀನ್ ಅವರು ಇಸ್ಲಾಂ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಕ್ರೈಸ್ತ ಧರ್ಮವನ್ನು ಬೆಸೆಯುವ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಬರೆದರು. 1876 ರಲ್ಲಿ ನಾಗಾ ಕ್ರೈಸ್ತರು “ಆಶ್ರಯ ಗ್ರಾಮ” ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು, ಇದು ಮುಂದೆ ನಾಗಾಲ್ಯಾಂಡ್‌ನ ಬಹುಪಾಲು ಜನರನ್ನು ಕ್ರೈಸ್ತ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ತಂದಿತು.

ಈ ಕಾಲದ ಪ್ರಮುಖ ಭಾರತೀಯ ಧ್ವನಿಗಳೆಂದರೆ:

• ಪಂಡಿತ ರಮಾಬಾಯಿ: 1886 ರಲ್ಲಿ ಅಮೇರಿಕಾ ಪ್ರವಾಸ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಮುಕ್ತಿ ಮಿಷನ್ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು. 1905 ರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ನಡೆದ “ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನ ಜಾಗೃತಿ” ಪ್ರಪಂಚದ ಗಮನ ಸೆಳೆಯಿತು.

• ಕೃಷ್ಣ ಪಿಳ್ಳೈ: 1894 ರಲ್ಲಿ ತಮಿಳು ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕ್ರೈಸ್ತ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಬರೆದರು.

• ಸಾಧು ಸುಂದರ್ ಸಿಂಗ್: 1904 ರಲ್ಲಿ ಯೇಸುವಿನ ದರ್ಶನ ಪಡೆದು, ಸಂಚಾರಿ ಸಾಧುವಾಗಿ ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಸಾರಿದರು.

1912 ರಲ್ಲಿ ವಿ. ಎಸ್. ಅಜರಯ್ಯ ಅವರು ಮೊದಲ ಭಾರತೀಯ ಆಂಗ್ಲಿಕನ್ ಬಿಷಪ್ ಆಗಿ ನೇಮಕಗೊಂಡರು. ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ಆಮಿ ಕಾರ್ಮೈಕೆಲ್ ಅವರು 1927 ರಲ್ಲಿ ದೇವದಾಸಿ ಪದ್ಧತಿಯಿಂದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಡೋನ್ನಾವೂರ್ ಫೆಲೋಶಿಪ್ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಮಹಾತ್ಮ ಗಾಂಧಿಯವರ ಸ್ನೇಹಿತರಾದರು.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಆಧುನಿಕ ಯುಗ (1947 – 2002)

1947 ರಲ್ಲಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅದೇ ವರ್ಷ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಚರ್ಚ್‌ಗಳೆಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ‘ಚರ್ಚ್ ಆಫ್ ಸೌತ್ ಇಂಡಿಯಾ’ (CSI) ರಚನೆಯಾಯಿತು. 1951 ರಲ್ಲಿ ಮದರ್ ತೆರೇಸಾ ಅವರು ಕಲ್ಕತ್ತಾದಲ್ಲಿ “ಮಿಷನರೀಸ್ ಆಫ್ ಚಾರಿಟಿ” ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಬಡವರ ಸೇವೆಗೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿಕೊಂಡರು. ಇದು ಕ್ರೈಸ್ತ ಪ್ರೀತಿಯ ಜಾಗತಿಕ ಸಂಕೇತವಾಯಿತು.

20ನೇ ಶತಮಾನದ ದ್ವಿತೀಯಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಚರ್ಚ್‌ಗಳು ಬೆಳೆದರೂ ಕಾನೂನು ಸವಾಲುಗಳು ಎದುರಾದವು. 1960 ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಮತಾಂತರ ತಡೆಯುವ ಕಾನೂನುಗಳು ಬಂದವು. 1977 ರಲ್ಲಿ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ಧಾರ್ಮಿಕ ಪ್ರಚಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಲವು ಮಿತಿಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿತು. ಈ ಸಂಘರ್ಷಗಳು 21ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲೂ ಮುಂದುವರಿದಿವೆ.

ನಂಬಿಕೆಯ ಪರಂಪರೆ

ಮೊದಲ ಶತಮಾನದ ಸಂತ ತೋಮಸರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಇಂದಿನ ಮದರ್ ತೆರೇಸಾರವರೆಗೆ, ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕ್ರೈಸ್ತ ಧರ್ಮದ ಇತಿಹಾಸವು ಈ ಮಣ್ಣಿನ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬೆಳೆದು ಬಂದಿದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಧರ್ಮದ ಕಥೆಯಲ್ಲ; ಇದು ಭಾರತದ ಸಮಾಜವನ್ನು ಸುಧಾರಿಸಲು ಮತ್ತು ಜನರ ಬದುಕನ್ನು ಬದಲಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ ಅಚಲವಾದ ನಂಬಿಕೆಯ ಪಯಣವಾಗಿದೆ.